Ελληνοαρμενικό Κέντρο Πολιτισμού ''Ροστώμ Αλατζιάν''. Διοργανώνουμε ανά τον κόσμο μουσικές παραστάσεις χορωδιακού έργου ''Μ. Αλέξανδρος, Ύμνος στην Αρχαία Ελλάδα''. ΠΛΗΡ: Χ. Βουλγαρίδης, ΤΗΛ: 6980776896/ 6989930356

ΒΙΒΛΙΑ>ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΚΩΔΙΚΟΣ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ: ΑΒΓ4432

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ

Συγγραφέας: ΛΩΡΕΝΣ ΝΤΑΡΡΕΛ
ΑΡΧΙΚΗ ΤΙΜΗ:
20.00 €
/ με ΦΠΑ
ΤΙΜΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ: 15.00 € / με ΦΠΑ
Άμεσα διαθέσιμο

Χαρακτηριστικά

• ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΛΩΡΕΝΣ ΝΤΑΡΡΕΛ
• ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
• ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ: Εξαιρετική
• ΕΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: Χ.Χ. ΕΚΔΟΣΗΣ
• ΓΛΩΣΣΑ ΒΙΒΛΙΟΥ: Ελληνικά
• ΕΚΔΟΤΗΣ: ΓΡΗΓΟΡΗ
• ΚΩΔΙΚΟΣ EXLIBRIS: ΑΒΓ4432
• ΣΕΛΙΔΕΣ: 272
• ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 12,5Χ19
• ΒΙΒΛΙΟΔΕΣΙΑ: ΧΑΡΤΟΔΕΤΟ

Περιγραφή

Μια τοιχογραφία μαγικών φθορισμών 
Στον πρόλογο του συνόλου των μυθιστορημάτων που αποτελούν τοΑλεξανδρινό Κουαρτέτο(Ιουστίνη- ή Τζαστίν,όπως τη θέλει η μεταφράστρια Μαριάννα Παπουτσοπούλου-, Μπαλτάζαρ,ΜαουντόλιβκαιΚλέα) ο Ντάρελ λέει πως προκειμένου να δώσει συνολική μορφή στο έργο υιοθέτησε τη θεωρία της σχετικότητας. Πρόκειται, δηλαδή, για μυθιστορηματική σύνθεση που κινείται στους άξονες του χώρου και του χρόνου, όπως τα μεγέθη αυτά ορίζονται από τον Αϊνστάιν. Ο αναγνώστης δεν έχει κανένα λόγο να πάρει τη «θεωρία» του Ντάρελ τοις μετρητοίς. Οι συγγραφείς συχνά «θεωρητικοποιούν» τις προθέσεις τους προκειμένου να εξηγήσουν μια ορισμένη τεχνική που εφάρμοσαν. Η λογοτεχνία όμως δεν είναι ερμηνεία προθέσεων. Στην πραγματικότητα το επίτευγμα του Ντάρελ σχεδόν 50 χρόνια μετά την πρώτη ολοκληρωμένη του μορφή παραμένει περίτεχνη σύνθεση όπου πρωταγωνιστούν μια ιστορική πόλη (η Αλεξάνδρεια), μια εποχή (τα χρόνια πριν από τον Β Δ Παγκόσμιο πόλεμο και τα χρόνια του πολέμου) και ένας κόσμος που συντίθεται ως τοιχογραφία γεμάτη μαγικούς φθορισμούς και αδιόρατες αποχρώσεις. Η Αλεξάνδρεια είναι η πόλη όπου συνυπάρχει το πνεύμα της πρακτικής και λογοκρατικής Δύσης με τον ενορατικό και ονειρικό κόσμο της Ανατολής. 

Κοσμοπολίτης- αλλά Δυτικός- ο συγγραφέας καταφεύγει στον Φρόιντ για να μεταβεί από τη σχετικότητα των μεγεθών στη σχετικότητα της προσωπικότητας που τα ψυχικά της κοιτάσματα είναι συστατικά στοιχεία της ατμόσφαιρας, μέρος μιας νέας αρμονίας, περίπλοκων παθών αλλά και μικρών πολλαπλών δραμάτων που συνθέτουν μια ολόκληρη εποχή. Τα αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι τόσα που οδηγούν στον πειρασμό να διαβάσει κανείς το βιβλίο ως ένα είδος έμμεσης αυτοβιογραφίας του Ντάρελ. Ωστόσο αυτό είναι κάτι που δεν θα το συνιστούσα γιατί έτσι χάνεται η μαγεία του βιβλίου, η διαβρωτική επίδρασή του που πολύ συχνά θυμίζει Προυστ και το δηκτικό του χιούμορ, αναπόσπαστο τμήμα μιας ποιητικής του Ντάρελ όπου η ευαισθησία και η κριτική αποτίμηση προσώπων, καταστάσεων και συμβάντων εναλλάσσονται πολλές φορές στην ίδια παράγραφο. ΤοΑλεξανδρινό Κουαρτέτοαποτελεί λοιπόν και έναν ύμνο, όπως και έναν αποχαιρετισμό προς το ύφος, από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα ατμόσφαιρας της μεταπολεμικής εποχής, η σημασία του οποίου μάλιστα είναι ακόμη μεγαλύτερη αν σκεφθεί κανείς ότι η εποχή στην οποία παραπέμπει αναδύεται μέσα από το προοίμιό της. Ειδικά για μας έχει ειδικότερη σημασία αφού ενέπνευσε ένα από τα καλύτερα έργα της μεταπολεμικής πεζογραφίας μας: τιςΑκυβέρνητες πολιτείεςτου Στρατή Τσίρκα. Οι αντοχές της μετάφρασης 
Ημεταφράστρια Μαριάννα Παπουτσοπούλου πραγματοποίησε ένα έργο πολύμοχθο και απαιτητικό μεταφέροντας στα ελληνικά το καλύτερο έργο ενός στυλίστα της αγγλικής γλώσσας.Η πρόκληση μάλιστα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν διπλή: έπρεπε να αναμετρηθεί όχι μόνο με ένα σπουδαίο έργο αλλά και με τη θαυμάσια μετάφραση του Αιμίλιου Χουρμούζιου που είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά πριν από περίπου 40 χρόνια από τις εκδόσεις Γρηγόρη.Το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο είναι ένα από τα τρία μείζονα μεταφραστικά επιτεύγματα του Χουρμούζιου (τα άλλα δύο είναι τα Αντιαπομνημονεύματα του Αντρέ Μαλρό και η Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας του Μπέρτραντ Ράσελ).Ας σημειώσουμε ότι τα έργα αυτά ο Χουρμούζιος τα μετέφρασε την περίοδο της δικτατορίας,όταν είχε κλείσει η εφημερίδα «Καθημερινή»,της οποίας υπήρξε διευθυντής επί πολλά χρόνια. Η μετάφραση του Χουρμούζιου είναι ένα κομψοτέχνημα ύφους, πολύ κοντά στη γλώσσα του Κοσμά Πολίτη, δηλαδή της γενιάς του ΄30,που βασικοί της εκπρόσωποι,όπως ο Σεφέρης,υπήρξαν προσωπικοί φίλοι του Ντάρελ.Μια μετάφραση στο λεγόμενο «νεότερο» γλωσσικό αίσθημα ήταν, αν όχι το ζητούμενο,μια ευκαιρία να δοκιμαστούν οι αντοχές της γλώσσας- αλλά και της μεταφράστριας- που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα έργο λεπτών αποχρώσεων και περίπλοκων μπαρόκ σχημάτων.Αν εξαιρέσουμε κάποιες αδόκιμες φράσεις από τη σύγχρονη αργκό,η προσπάθεια υπήρξε επιτυχής.Αλλά θα είχε κανείς πολλούς λόγους να διαφωνήσει με την επιλογή να αποδοθεί η Ιουστίνη ως Τζαστίν. Πρώτον,γιατί η λέξη Ιουστίνη ακούγεται πολύ καλύτερα στα ελληνικά και,δεύτερον,γιατί,αν μπαίναμε στη διαδικασία αυτή,οι «αλλαγές» δεν θα είχαν τελειωμό.Διότι έτσι γιατί,π.χ.,τον βασικό ήρωα των Αθλίων του Ουγκό Γιάννη Αγιάννη να μην τον μεταφράζουμε πλέον ως Ζαν Βαλζάν; 

ΠΗΓΗ: TOVIMA.GR

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αλ. Σβώλου 55, TK 54621, Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310 260 615
[email protected]

SOCIAL MEDIA